
Düşünsene, öyle bir sevgili ki,
Yanındayken bile seni özleyen bir SEVGİLİ….
Ona sarılsan bile, sesine, kokuna hasret bir SEVGİLİ…
Sen eve gelince, dünyaları verseler seni değişmeyen bir SEVGİLİ…
Sen avden çıkınca, canı seninle giden bir SEVGİLİ..
Öyle bir sevgili ki, ister sahiplen, sev, bak; istersen, kov, at sokağa, hapset barınağa, açLığa susuzluğa terk et, ACIYLA, HASRETLE ÖLSÜN, SEVGİLİ…
“KÖPEK” dersin de, bilir misin neye, “KÖPEK” dediğini?..
“İNSAN” dersin de bilir misin kime, “İNSAN” dediğini?..
Kuran’ı Kerim. Sure 114/Ayet 1,2,3,4,5,6:
De ki: “İnsanların kalbine vesvese sokan, insan Allah’ı andığında pusuya çekilen, cin ve insan şeytanının şerrinden, insanların Rabbine, mutlak sahibine, insanların ilâhına sığınırım.