Bir önceki yazımı “Acaba ben başka dünyalı mıyım?” diye bitirmiştim. Tüm yazı boyunca da başarısızlıklarımı anlatmıştım. Yanlış yapıyor olmayı kabullenirim. Pekiyi doğru davrananlar, başarılı olanlar ne yapıyor?
Politikacıları ele alalım: Dün hakaret ettiklerinin bugün emrine girenler başarılı. Dün emrinde çalıştıklarına bugün hakaret edenler başarılı. Dün “Kimse bunu bana yaptıramaz” deyip bugün yapanlar başarılı. “Dün dündü, bugün bugündür” diyen başarılı.
TV lerde hep karşımızda olan, geze geze bile olsa gazetelerde yazı yazıp yol gösterenleri ele alalım: Yönetimde olanların her yaptığını doğru bulanlar başarılı. Yönetimdekilerin her yaptığını eleştiren ama bunu mualiflerin belirlediği çizgiler içinde yapan başarılı.
Akademisyenleri ele alalım: İlk fırsatta ABD ye gidip orada kendine bir yer bulanlar başarılı. Orada yer bulamasalar da buraya dönünce ABD ile bağını koparmayanlar ve bunu her fırsatta belirtenler başarılı. Doktora-doçentlik-profesörlük-milletvekilliği çizgisini amaç edinip bunun için ne gerekiyorsa yapan başarılı.
“İşi asıl ben yapıyorum” der gibi kendine ‘işadamı’ adını veren kapitalistleri ele almayalım. Bunlarda başarı, tek amaç olmak zorunda. Bunu 20 yaşımda bir arkadaştan öğrenmiştim. “Başarılı olmak için gerekirse adam bile öldüreceksin.” demişti. Benim “Yahu sen sinek bile öldüremezsin.” yanıtıma da “Ben öldürmeyeceğim ki katile parasını vereceğim.” karşılığını vermişti. Bu ilkeyi siyasetçiler de kullanıyor.
Matematik alışkanlığı, bu gözlemlerimi genellemeye çalışayım.
Kaçıncı sınıf olursa olsun, biz kapitalist bir düzen içindeyiz. Kapitalizmde iç içe tabakalar halinde bir hâkim sınıf söz konusu: Uluslararası kapitalist yapı-ulus içi kapitalist yapı-yönetim-yönetime destek kurumlar, dernekler. Birey, başarılı olmak için bu genel yapıda yer almalı.
Bireysel veya örgütlü bu yapıya karşı çıkışın zorunlu sonucu (kısa erimde) başarısızlık.
Öyleyse bu başarısızlığı kabullenmek zorundayım.
Sağlıcakla,