KIŞA GİRERKEN

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Her yıl olduğu gibi bu yılda yaz, sonbahar, sonrası kış. Madem kış olacak, kışa göre de hazırlıklar yapmak gerekir.
Kış demek soğuk demektir. Kendimizi soğuktan korumak için yünlü kalın kumaştan yapılmış giysiler giyeriz, ortamı ısıtırız. Eskiden ısıtma soba denilen araçlarla olurdu. Yakacak olarak da odun ve kömür kullanılırdı. Bugün artık köyler hariç şehirler doğalgazla, kalorifer sistemi ile ısıtılıyor. Gaz devrinden önce kış yaklaşırken yakacak hesabı yapılır, odun almak için en uygun zaman kiraz mevsimi olurdu. Bugün evlerde doğal gaz olduğuna göre odun problemide olmuyor.
Kışa hazırlık yalnız yakacaktan ibaret değil, bir de yiyecek bölümü var.
Biz Türklerin kış mevsini için en iyi yiyeceğimiz tarhana çorbası. Bunun da hazırlanması gerekir. Bunun malzemesi içine tarhana biberi, yumurta, baharatlar, yoğurt katılır. Sonra hamur parçalara ayrılarak güneşte kurutulur, övülerek toz haline getirilir, sonrada bez torbalara konularak ambar rafında saklanır. Tabi kışa hazırlık yalnız bunlardan ibaret değil; kuskus yapmak, ev makarnası hazırlamak bunlarda kışa hazırlıktır. Birde ezme — salça — yapmak gelir, oda olgun domateslerden, biberlerden kabukları soyularak ezilerek yapılır, tuzlanır sonrada cam veya çömlek kavunoza konur. Bunlar hep kışa hazırlıktır. Bugünlerde bu söylediklerimin çoğu paketlenmiş hazır olarak satılıyor.
Kışa hazırlık yalnız bunlardan ibaret değildir. Bir hazırlıkta turşu yapmak var. Turşu yapmak hüner isteyen bir iştir. Eylül ayı kışa hazırlık ayıdır. Çünkü sebzenin en bol ve ucuz olduğu aydır. Turşuculuk bazen baba, ata mesleğidir, turşuçuluk ile geçinen, bu konuda ün yapmış kimseler ve firmalar vardır. Örneğin İstanbul’da — Çemberlitaş turşucusu — Bu kimselere turşuculuk hakkında soru sorsanız ‘meslek sırrıdır’ derler, bilgi vermezler. Edirne’de de çok güzel turşu yapan kimseler vardı; örneğin Fan — Fan bakkalı, Tophane bakkalı Edirne’nin ünlü turşucuları idi. Yahudilerde turşuculukta epey hünerli idiler.
Bu konuyu meslek edinmiş, iş edinmiş kimseler var. Bu kimselerin meşe ağacından yapılmış, üstüne merdivenle çıkılan kocaman fıçıları olup, bu fıçılara turşularını kurarlar, kış günüde satarlar. Turşu yaparken kaya tuzu kullanılır, limon veya sirkede az miktar konur. Turşu iki ayda olgunlaşır, yemeye hazırdır. Turşu önemlidir, turşusuz kuru fasülye olmaz. Bu kadar hazırlıktan sonra Kayseriler de pastırma yapar, ılıman sonbahar havasında pastırmayı kuruturlar.
Her mevsimin olduğu gibi kışında kendine has güzellileri vardır, bu konuda böyledir KIŞA GİRERKEN…