
Gülüşlerinin içindeki sevinç melodilerini seninle kim paylaşıyor? Acıyan kalbinin kederli sesini kim işitiyor?
Gece olup karanlığın göğün üstüne düştüğü gibi, Senin üstüne düşen hüzünleri kim hissediyor?
Acıktığında karnının gurultusunu kim duyuyor? Gözyaşlarını içine akıttığında onları kim görüyor?
Derin düşüncelerin içinde yolunu bulamadığında, Duyguların tarafından demir parmaklıklar ardına hapsedildiğinde Seni orada kim buluyor?
Bazı anlar oluyor ki:
Kendini ancak kendin bulabiliyor,
Kendini ancak kendin duyabiliyor,
Kendini ancak kendin tanıyabiliyorsun.
Kaybolduğun karanlığı yalnız sen aydınlatabilirsin.
Derdine ancak sen derman olabilirsin.
Kuran’ı Kerim. Sure 32/Ayet 4:
Gökleri, yeri ve bunların arasındakileri altı günde yaratan, sonra arşa istivâ eden Allah’tır. O’ndan başka ne bir dost ne de bir şefaatçimiz vardır. Artık düşünüp öğüt almaz mısınız?
18/7: Biz, yeryüzünde ki her şeyi ona ziynet kıldık ki insanların hangisi Salih amelde bulunacak, deneyelim diye!