Masalsı Ülke Özbekistan İzlenimlerim -12-

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Muhteşem köfte servisi

Gönül UYANIKTIR

İpek kağıt yapım atölyesini ziyaretimizde baştan sona süreci adım adım izledik. Dut ağacı kabuğunun kağıda dönüşümünün ne denli sabır gerektiren bir iş olduğuna da tanık olduk. Dut ağacının ipek kağıda dönüşmesi için geçen sürede uçakla dünyanın çevresinde kaç tur atılır, bilemem… Oldukça detaylı ve çok sabır gerektiren bir iş; çünkü bu dönüşüm en azından çalışanların on gününü alıyor. Ancak her gün aynı işlemler devam ettiği için her gün kağıt üretimi aralıksız gerçekleşiyor.

Özbek gençler yerel giysilerle şarkı söyledi yerel oyunlar oynadı

Dut ağacı kabuğundan ipek kağıt yapımının, geçmiş yıllarda Doğu Türkistan’ın pek çok kenti ve köyünde sürdürüldüğü, ancak günümüzde bu sanatın sadece Semerkant’ta yaşatıldığını öğreniyoruz.
Semerkant kağıdı da denilen ipek kağıdın yolculuğu ilkbahar aylarında dut ağacı dallarının kesilmesiyle başlıyor. Kesildikten sonra dallar kurutuluyor ve ardından da depolarda bekletiliyor. Belli bir sürenin ardından soyulan kabuklar, yumuşaması ve küçük parçalara kolaylıkla parçalanması için büyük kazanlar içinde büyük taş sobalar üzerinde kaynatılıyor. Parçalara ayrılınca da yine büyük eleklerle süzülüp tekrar kurutuluyor. Sonunda da ametist taşı ile cilalanıyor. Kullanıma hazır hale gelince de hediyelik eşya yapımında, eski el yazmalarının onarımında kullanılıyor. Bu nedenle de yurt dışından da çok sipariş alıyor. Rengi hafif sarıya çalan ve sallandığında kendine has bir ses çıkaran ipek kağıt yapımında doğal ham maddelerin kullanılması nedeniyle kimyasallarla rengi ağırtılamıyor.

Altı metrelik köfte tabaklara servis yapıldı.

……………………………………

Bin yıllık geleneksel yöntemlerle Semerkant İpek Kağıdı üreten atölyeden ayrıldıktan sonra akşam yemeği için rezervasyon yapılan yerel restorana geldik. Rusya’da; Moskova ve St. Petersburg’daki restoranlar gibi sahne düzeni olan, konferans salonuna benzer, kolonlarla bölünmüş hissi veren eli yüzü düzgün bir mekandı. En güzeli de gün ışığı hissi veren sarı ışıklandırmasıydı. Masada atıştırmalıklar önceden getirilmiş, bizi bekliyordu. Salata ve meze benzeri yiyeceklerden atıştırdık, kafilemiz ana yemeği bekliyordu.

Akşam yemeği sürprizden önce

Ana yemek yine muhtemelen et olacaktı. Ama siyah eldivenli garsonlar masaya önce ne olduğuna anlam veremediğim çatala benzer uzun aparatlar getirdiler. Kısa bir süre sonra mutfak olduğunu sandığım bölümden el çırpmalar ve şarkı söyleyenlerin sesi geldi. Ne oluyor, doğum günü, nişan mı var derken, grup; devasa bir demir şişe geçirilmiş, köfte olduğu söylenen eti getirip, daha önce masaya dizilen çataların üzerine bıraktı. Herkes şaşkınlıkla birbirine bakarken, şarkı söyleyen, ardından aynı bizim gibi kollarını kaldırarak oynayan gençlere alkış tutmaya başladı.

İpek kağıttan yapılan hediyeler

Bu sürpriz yemeğin ve gösterinin failini bilemiyorum. Altından Atıl Erman ya da Cevat İşlik mi, yoksa Rehberimiz Said Köseoğlu veya Yerel Rehberimiz Sümeyya mı çıkacak. Biz de üzümü yiyip, bağını sormadık. Ben kendimi yine de zulama sakladım….

(YARIN : Yolculuk Buhara’ya)