Gemide sondan bir önceki gecemiz

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Gemide sondan bir önceki gece keşifteyiz. Fotoğrafı Nevin çekiyor

Gönül UYANIKTIR

Yarın tüm gün gemideyiz. Ancak bu gece en geç saat 24.00’e kadar odamıza bırakılan kuşaklara istenen bilgileri yazarak valizlerimizin sapına yapıştırmamız gerekiyor. Ertesi gün giyeceklerimizi yanımıza alarak sorunu çözeriz diye düşünüyoruz. Gemideki binlerce yolcunun valizlerinin nasıl alınacağını düşününce sanki ben taşıyacakmışım gibi içim daralıyor Zaman zaman empatide zirveyi zorluyorum.

ATIL ERMAN HER DEM TAKİPTE
ELYD’nin, ProntoTour ile yapılan seyahatleri, bugüne kadar Onursal Genel Başkan Atıl Erman’ın titiz denetimi altındaydı. Mezunlarına önce Türkiye’yi sonra dünyayı tanıtmayı amaçlayan bu ziyaretlerde ELYD’nin yeni yönetimi Cevat İşlik başkanlığındaki yönetim Kurulu üyeleri Dr. Ercan Köse, Avukat Mehmet Haluk Ündeş, Dr. Kemal Demirkıran, Sanayici Mehmet Savaş bayrağı devir almış bulunuyor. Ancak ekibin beyni olarak yine de Atıl Erman İstanbul’dan sürekli iletişimde, varsa; sorunu anında çözüyor. Gerçi bu seyahate de katıldı. Atıl Erman ve eşi İsmet Erman hanım, bizden önce giden ekipte yer alıyordu.
Valizlerimizi, yarın ve dönüş yolunda giyeceklerimizi hazırlayıp kenara koyuyoruz. Gemide yapılacak çok etkinlik var, ancak biz hiç birine katılmadığımız gibi geceyi yine geleneksel mekanımızda canlı müzik dinleyip animasyonları izleyerek ve çarşıdaki mağazaları dolaşarak geçirmeyi planlıyoruz.

Yeşil Orkide yemek salonu.
Fotoğraf Batu’nun annesi bayan Ünder’den

YEŞİL ORKİDE’YE SON ZİYARET
Bu gece yemeğe Yeşil Orkide’ye inmek de planlarımız arasında. Yarın gemide giymek için ayırdığımız giysileri giyerek 5’nci kata iniyoruz. Şefin gazabına uğramamak için 10 dakika erken gelip sıraya giriyor ve geleneksel törenle masamıza geçiyoruz. Yiyeceğimden pek emin olmasam da birkaç sebze alırım” diyorum. Gemide geçecek bir geçemiz daha var ama her ihtimale karşı birkaç anı fotoğrafı çekiyoruz.
Bu gece bize bir sürpriz var! Önümüzdeki mönüde yemeklerin Türkçe yazılmış olmasına şaşırıyoruz. Oysa gemide en azından beş yüz kadar Türk var ve Türklerin favori rotalarından birinin gemiyle Norveç Fiyortları olduğunu da Türkçe konuşan kardeş ülke çalışanlarından öğreniyoruz.

Türkçe mönüde tanıdık bulamadım

TÜRKÇE MÖNÜ’YE HAYRET EDİYORUUZ
Gemide ağırlıklı Latin ülke dilleri, İngilizce, Almanca, Fransızca gibi bir dil emperyalizminin hissedilmesi bizim gibi çoğu yolcu tarafından da eleştiriliyor. Örneğin adım başı Arap yolcu var, ama çok azı bu lisanları bilmiyor. Masada önümüze Türkçe bir çıktı gelince, alaycı bir, ‘oooo’ yükseliyor. Mevsim yeşillikleri, avokado sosu ile servis edilen; ıspanak, kinoa ve pataesli burger ısmarlıyorum. Burger bildiğiniz süslü bir tabakta yemek olarak gelince bir iki çatal donmuş ıspanak ve birkaç patates alıyorum. Vejeteryan olsam da bir damak tadım var, Allah Allah… (Bunu içimden söylüyorum. Bakıyorum ki benden ve Gülay’dan başka herkes tabağındakileri afiyetle yiyor

Boş zamanlar sohbetle geçiyor

GEMİDE YEMEKLER ÖZEL AMA BENLİK DEĞİL!
“Afiyet olsun” deyip kardeşimle çıkarken, Nevin’e üst katı işaret ediyoruz. ‘Hiç olmazsa meyve, sebze, patates. pizza yeriz” diye düşünüyoruz ama tüm salonlar full!

Yüksek tabureli bır masa boşalınca ceketlerimizi bırakıp yemek sırasına giriyoruz. Artık ne bulduysak alıp, nafakamıza razı oluyoruz. Buradan yemeklerin kötü olduğu anlamı çıkmasın her akşam seçmeli mönüsünde etli balıklı yemekler, tatlılar, dondurmalar var. Yabancı mutfaklara alışık çok gezip özel mutfakları deneyimleyen, en önemlisi de yenebilen her tür hayvanın etini yiyebilen insanlar için sorun yok.
GÖZLERİYLE BANA BAKAN CANLI YEMİYORUM
“Et yemiyorum!” dediğimde ‘Tavuk ya da balık verelim’ diyorlar. “Ben hiçbir canlının etini yemiyorum!” dediğimde ise yemekteki etleri ayırıp getiriyorlar, Ben de artık pes ettim. Burnum; et, et suyu, tereyağı kokusunu beş metreden alır. Sorarlarsa söylüyor, sormazlarsa ekmek-salata, varsa meze türü yiyor ve hiç patırtı yapmıyorum.
HAYATIMDA YEDİĞİM EN LEZZETLİ KARNIYARIK
İtiraf edeyim, THY ile İsviçre’den Türkiye’ye dönerken, öğle yemeği saatinde uçağı bir koku sardı ki, burnumun bile canı çekti. Dört gözle hostesin arabasını bekliyorum. Patlıcan kızartma kokusunu alıyorum ama ‘eğer etliyse yiyemem’ diye de üzülüyorum.
Hostes bana tepsiyi uzattı, üstü kapalı yemek kabından hala duman tütüyordu. Burnum kıymanın kokusunu alıyordu ama yine de kapağını açıyorum… Öyle bir şey olamaz, patlıcanın sadece ortasında kıymalı bir harç var. İçinde birkaç yolcu taşıyan kayık gibi uzanmış. Ben kendimle mücadele ediyorum.
Sonunda kıymaları peçetenin üzerine çıkardım ve zeytinyağının içinde yalnız kalan patlıcanı afiyetle yedim. Çok mu açtım hatırlamıyorum. Ama kesinlikle hayatımda sadece patlıcanını yediğim en lezzetli karnıyarıktı Üstelik de 9500 metre yükseklikte…

(SÜRECEK)