TAVŞAN – KÜLLERİN ÜZERİNDEKİ YASAK

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü, orman yangınlarının ardından geçtiğimiz günlerde bir karar açıkladı:

“Yangından etkilenen alanlarda 2025–2026 av döneminde avlanmanın yasaklanmasına karar verilmiştir.”

**

İlk bakışta yerinde bir karar gibi duruyor.

Ama biraz düşününce akla şu soru geliyor:

Yanmış, kül olmuş bir alanda hangi hayvanı avlayacaksınız?

**

Oysa gerçek başka.

Ormanın içinde yaşayan canlılar çoktan kendi yasaklarını yaşadılar.

Kaçamayan, saklanamayan, göğe kanat açamayan her biri ateşin hükmüne boyun eğdi.

**

Geçen haftaki yazımda bir kaplumbağanın yangın ortasında hissettiklerini anlatmaya çalışmıştım.

Bugün ise sözü bir tavşana bırakıyorum:

**

“Ben bir tavşanım.

Adımı bilmezsiniz, bilmenize de gerek yok.

Kulaklarım o gün birden yükselen çıtırtıyı duyar duymaz dikildi.

Koştum, zıpladım, bildiğim her patikadan kaçtım.

Hızlıyım ya, gururluydum hep bundan.

Ama o gün ateş benden hızlıydı.

Arkamdan gelen alevin uğultusuna yetişemedim.

Şimdi bana diyorsunuz ki:

‘Avlanmak yasaklandı.’

Teşekkür ederim ama artık çok geç.

Benim ormanım gitti, yuvalarım kül oldu.

Avcıdan değil, ateşten kaçamadım.

Külün içinde hangi avdan, hangi yasağın faydasından söz ediyorsunuz?”

**

Yangını söndüremedik ama yasağı ilan etmekte gecikmedik.

Ne garip bir çelişki:

Ormanı ve içindekileri koruyamadık, ama şimdi “avlanmayı yasakladık” diye gururlanıyoruz.

**

Oysa gerçek yasak kâğıtta değil, vicdanda başlamalı.

Asıl yasak, doğayı hoyratça yakmak, yok etmek olmalı.

**

Ormanı koruyamadık, avı yasakladık.

Ne garip bir teselli…

Kaplumbağanın sessizliği, tavşanın çığlığı hâlâ kulaklarımızda.

Maalesef biz onları duymadık.

Şimdi ise kâğıt üstünde yasaklarla kendimizi avutuyoruz.

Ama unutmayalım:

Doğayı kaybettiğimiz her an, aslında kendimizi kaybediyoruz.