Emeği hala capcanlı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Nadir ALP

Edirne’nin Havsa İlçesine bağlı Şerbettar köyünde 1925 yılında dünyaya gelen Hidayet Kılıç, 1975 yılında göç ettiği Yeniimaret Mahallesi’nde 1940’lı yıllardan kalma eski dokuma tezgahında 2010 yılına kadar yalnızca kilim dokumuyordu. Ömrünün hatıralarını, sabrını ve geçmişten bugüne taşıdığı kültürü ilmek ilmek işliyordu. Dokuduğu her iplikte bir hatıra, her düğümde bir ömür vardı.

Zaman değişti, dünya değişti ama onun elleri aramızdan ayrılana kadar aynı sabırla çalıştı.

91 yıllık bir hayat, 1940’tan kalma bir tezgah ve hiç eskimeyen bir emek vardı o ekmek teknesi dokuma tezgahında.

Bazı insanlar yaşlanır, bazıları ise ellerindeki hikayeleri geleceğe taşır. Onun hayatı bir ömür, bir tezgah ve bir kilimdi.

Hidayet Kılıç, 91 yıllık ömrünün büyük bir bölümünü bu eski ahşap tezgahın başında geçirdi. Bu tezgah, onun için yalnızca bir dokuma aracı değildi. Bir ekmek kapısı, bir hayat arkadaşı, bir ailenin geçim kaynağıydı. Hidayet Nine, son nefesine verene kadar ellerinde ipler, gözlerinde yılların yorgunluğu vardı.

Bezleri ip yaptı, ipleri ilmek ilmek dokudu, her ilmekte ömründen bir parça bıraktı. Günler geçti, yıllar geçti o ipler onun ellerinde renk renk kilimlere dönüştü.

Belki yaptığı kilimlerin her birini satarken ne kadar büyük bir emek verdiğini kimse görmedi ama velakin o, emeğini sessizce ortaya koydu. Çocuklarını, ailesini bu tezgahın başında kazandığı ekmekle büyüttü.

Hidayet Nine 91 yaşına geldiğinde bile elleri tezgahtan kopmadı. Yaşlılığına rağmen bildiği işi sürdürdü. Çünkü bazı insanlar için meslek, yalnızca para kazanmak değildir, hayatın kendisidir.

Bugün dokuma tezgahının başında oturan, o ilmeklere hayat veren Hidayet Kılıç 13 Mayıs 2016 tarihinde aramızdan ayrıldı. Şimdi o aramızda yok. Tezgah da yok ama dokuduğu kilimler salonlarımızı, hayatlarımızı süslemeye devam ediyor. Baktıkça Hidayet Nineyi rahmetle yad ediyoruz. Bugün belki de en acısı şu:

’Onunla birlikte yalnızca bir insan değil, bir zanaat da sessizliğe gömüldü.’’

Bugün bu işi yapan neredeyse kimse kalmadı.

Bir zamanlar bir ailenin geçimini sağlayan o tezgah, şimdi fotoğraflarda geçmişten kalan sessiz bir hatıra gibi duruyor.

ma dokuduğu kilimler yaşamaya devam edecek. Çünkü bazı insanlar öldüklerinde yalnızca hatıralarını bırakmaz, ellerinin emeğini, alın terini ve bir ömrün hikayesini bırakırlar.

Hidayet Kılıç’ın da 91 yıllık hikayesi de işte böyle. İlmek ilmek dokunmuş koca bir hayat, hayat, hayat…

Elleri yılların izini taşıyor, ama emeği hala capcanlı