HERKES İŞÇİ

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Yarın İşçi Sınıfının evrensel günü. Senede bir gün işçi sınıfı, hikayesini unutmamak adına anma yapacak, bayram edecek. Üzülecek veya kazandıklarını anımsayacak, kazanacakları uğruna ant içecek.

1 Mayıs; işçinin emekçinin bayramı. Bir uyanış günü. Birlikte olmanın emeğine nasıl değer kattığını dosta düşmana gösterme günü.

1 Mayıs; olmaması gereken “Çocuk işçi” tanımının acı gerçeğini yaşadığımız gün. Daha geçen hafta“oynaya oynaya gelin çocuklar” diye mutluluklar vaat ettiğimiz gün iken bugün çocuklarımızın emekçi olduğu gün. Daha dün “ele ele verin çocuklar” diye bir ve birlikte olmalarını öğütlediğimiz gün. Milyonlarca çocuk işçinin olduğu gerçeğini yaşadığımız gün. Ölümlerin dahi gizlendiği ülkemizde maalesef gizlenemeyen çocuk işçi ölümlerini yaşadığımız gün. Ölümler o kadar çok ki, 2025 yılında çalışırken hayatını kaybeden çocuk işçi sayısı en az 94 olarak raporlara girmiş.

Çocukların büyüyüp genç olduğu zaman ani üretimde olması gerekenlerine işsiz olduğu ve iş bulanların da mutsuz olduğu bir ülkedeyiz. Sosyal devlette olmaması gereken bir diğer tanım “işsiz genç” tanımıdır. Çocukların ucuz emekçi olarak çalıştırıldığı ülkemizde gençler işsizdir. Diplomalı işsizler ordusu her gün büyümektedir. 2025 yılında genç işsizlik oranı TÜİK verilerine göre yaklaşık %15,8 seviyelerinde. Genç kadınlar ise her zaman olduğu gibi daha fazla işsiz; %24,4 dolayında.

Bir başka olmaması gereken tanım da “emekli işçi” tanımı.Bir iş kolunda onlarca yıl çalışıp emekli olmuş 17 milyon insan maalesef geçinemiyor ve iş arıyor. Onlarca yıl çalışan, emekli olunca ilgi alanlarına uygun etkinlikleri, geziler yapmayı, hobileri ile mutlu olmayı düşünen milyonlarca emeklinin iş aradığı gerçeğini yaşıyoruz.

Bu tanımların yanında “işçi ölümleri” en büyük acıyı yaşatıyor hepimize. İş kazalarında artış. 2023’te 1932 ve 2024’te 1897 işçi iken2025 yılında 94’ü çocuk 2.105 olmuş. Artık bunlar iş kazası değil iş cinayetidir. 2025 yılında iş cinayetlerinde yaşamını yitirenlerin önemli bir bölümünü 50 yaş ve üzeri emekçiler.

Bu tanımlarla birlikte bir de “kadın işçi” tanımı var. İş kolunun cinsiyeti olmadığı gibi emeğin de cinsiyeti olmuyor. Ama yoksulluğu daha çok hisseden kadın, daha düşük ücretle çalışma seçeneğini kullanmak zorunda kalabiliyor.

1 Mayıs sadece kentlerde çalışanların günü değildir. Sanayi, hizmetler veya başka bir alanda çalışanın günü olduğu kadar kırsal alandaki emekçinin de günüdür. “Tarım işçisi” konumuna getirilmiş köylüler artık aile işletmesi olarak kendi işinin patronu değildir.

Ve en acısı iş cinayetlerinde ölenlerin %97’si sendikasız. Beğensek de beğenmesek de sendikalı olmak örgütlenmeye ilk adımdır. Birlikte olabilmenin, dayanışmanın, insani duygularımızın ve emekçi dünyasının acı gerçeğine karşı direnmenin ilk adımıdır. 1 Mayıslar bu gerçekleri görebilmemizi sağlayan gündür.

Bu durum bize bir kez daha gösteriyor ki; emeği ile yaşama katılan herkes hiçbir etnik, inanç veya cinsiyet ayrımı yapmadan hepimiz işçiyiz, emekçiyiz. Safımızı da tarafımız da budur ve bu bir yaşam kavgası ise sınırları aşan bir anlayış ile birlikte olacaktır, olmalıdır.

1Mayıs bizi çağırıyor. Emek savunusunda hayata emekçi gözüyle bakış ve en önemlisi sınıf çelişkisini anlamamız gerekiyor. Bu birliktelik bizi eşitliğe, özgürlüğe, dayanışmaya çağırıyor. Sınıfsız, sömürüsüz, sınırsız bir dünya mücadelesi bizi bekliyor.

1 Mayıs’ta meydanları doldurmamız gerekiyor. Meydanlarda işçi sınıfının gür sesini yükseltmeliyiz. Her 1 Mayıs önemlidir ama bu yıl farklı; çok despot bir iktidarla karşı karşıyayız. Onları göndermeliyiz ve işçi sınıfının aydınlık günlerine doğru adım adım yürümeliyiz. Bu kararlılık ile işçi ve emekçi önce hırsızdan ve gaspçıdan sandıkta hesap soracak ve bu talan iktidarının sonunu getirecektir.

Emeğiyle üreten, alın teriyle yaşayan işçilerimiz, emekçilerimiz, çalışanlarımız ile birlikte alanlarda buluşmak dileğiyle, 1 Mayıs kutlu olsun.