
17 Kasım 2026 Salı


Yaşanabilir kentlerin olmazsa olmazıdır bisiklet yolları.
Avrupa’da örneklerini gördükçe bisiklet seven, kullananlar olarak halimize üzülsek de umutlarımız tükenmedi. Yeni döneminde olumlu gelişmeler yaşanıyor Edirne Belediyesi’nde.
23 yıldır Edirne’de bisiklet yolları üzerinde karşılıklı görüşmeler devam ediyor.
Trakya Üniversitesi’nde “Edirne’de ulaşım ve sorunları” konulu bir panelde dönemin şehir plancısı Namık Kemal Döleneken’e “Bisiklet Yolları için ne düşünüyorsunuz” sorumuza; “Ben ortada bisikletçi görmüyorum ki” şeklinde yanıt vermişti.
Bunun üzerine Edirne’de yaşayan kulüp, dernek, topluluklar, Trakya Üniversitesi öğrencilerinin de katıldığı geniş çaplı bir bisiklet etkinliği yapılmıştı.
Hamdi Sedefçi döneminde Edirne’nin bisikletleri “Yollarda Bizde Varız” diyerek ayağa kalkmış, yollara çıkarak haykırmıştık. Sonrasında yapılan yasal hiçbir dayanağı olmayan, yollarda sadece bir çizgiyle yapılan göstermelik yollar zaman içinde silinerek kaybolup gitmişti.
Recep Gürkan döneminde defalarca yaptığımız görüşmelerde sözler verilmesine karşın Sağlık Yolu ve KaraağaçYolu bisikletlilerin kullanımına sokuldu. Sağlık Yolu halen kullanımda, öyle de olmalı zaten bisiklet yolları hiç olmazsa bir örneğine sahibiz. Güney ve Kuzey Çevre yolları için de sözler verilmiş, bitirilemediği, siyasi ömrü bittiği için dönemin başkanın sözlerinde kalmış oldu.
Son seçimlerde göreve gelen Filiz Gencan’ın stratejik plan hedeflerinde 20 km’lik bisiklet yolu söz verdi. Başkanın verdiği sözleri takip ettiğini gözlemliyoruz, bisiklet yolları için düğmeye basmış durumda.

Ulaştırma Müdürlüğü’nün başına gelen Mustafa Çelik konusunda başarılı, bisikleti bilen, seven ve bunun için çalışan bir kişi. Şimdiye kadar kendisiyle yaptığımız bütün görüşmelerde bisiklet yolları çabalarını görüyor ve takdir ediyoruz.
Kuvayı Milliye Caddesi’nde hazırlanan bisiklet yolu projesi gerçekleştirildiğinde Sağlık Yolu’yla birleşerek Edirne’nin kuzeyinden Trakya Üniversitesi’ne kadar yollar birbirine bağlanacak, oradan Olin üzerinden Güney Çevre Yolu, tarihi köprülerden Karaağaç’a bağlanacak olan yol ile Edirne’nin çevresi Güney’den Kuzey’e bisiklet yolları ile çevrilmiş olacak.
Verilen sözler ve çalışmalar bu yolların iki yıl gibi bir zaman içinde bitirileceği yönünde. Bisiklet severler olarak takip ederek, uyarılarımızı gerektiğinde yapacağız.
Edirne tarihi, turistik bir kent olma yolunda bisiklet yolları ile çok daha değerli bir hale gelecek, çağdaş kentler arasında ülkemizde örnek olacaktır.
Yeter ki verilen sözler yerine getirilsin.


25 Kasım Stadı yıkılıyor.
Edirnelilerin 84 yıllık hafızasına kazınmış olan 25 Kasım Stadı artık tarih olmak üzere. Edirne’de futbola gönül verenler için ayrı bir yeri vardı 25 Kasım Stadı’nın. Şampiyonluklar görülmüş, küme düşmenin, amatöre kadar inmenin üzüntüleri yaşanmıştı bu statta tarih içinde.
Uzun yıllar Edirne Belediye Başkanlığı yapan Hamdi Sedefçi 25 Kasım Stadı’nın yıkılarak yerine AVM yapılması için TOKİ ile bir protokol yapmış Edirne halkı ayağa kalkarak “HAYIR” demişti. Süreç içinde Edirne Kent Konseyi yoğun temaslar ve çalışmalarda bulunmuş 51 kurumun imzalarıyla itirazlar edilmiş, dönemin Edirne Milletvekili, Sağlık Bakanı Ziya Müezzinoğlu’na çıkılmış, bakan bile yeşil alan ve meydan tercihini belirtmişti.
Eski Terminal binası yerine yapılan AVM’nin Edirne trafiğine yapmış olduğu olumsuzluğu bütün Edirneliler yıllardır çekiyor, trafikte adeta cehennemi yaşıyor Edirneliler hafta sonları o bölgede. O yüzden 25 Kasım Stadı’nın olduğu alanın AVM belasından uzak tutulması Edirneliler için büyük bir kazanç.
1942 yılında yapılan tarihi stad fiziki ömrünü tamamlamıştı, Edirnelilerin isteği de bu yöndeydi, artık yıkım bittikten sonra sırada projesi gereğince yeşil alan ve meydan olması şeklinde.

Edirne Valisi Sayın Yunus Sezer açıklamasında;
“Yıkım çalışmaları süren 25 Kasım Stadı’nın bulunduğu alanın Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı destekleriyle Kent Meydanına dönüştürülecektir.
Bir proje hazırlandı bitti Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığımız tarafından projenin uygulama etaplarını da hep beraber inşallah takip edip göreceğiz.”
Edirne gelişen, büyüyen bir kent olma yolunda. 25 Kasım Stadı’nın olduğu yer Edirne’nin tarihi bölgesinin başladığı yerde bulunmakta. Edirne’nin tarihi alanları ile bütünleşecek olan bu yerde yapılacak olan meydan Edirne turizmine katkı sağlayacaktır.
Son düzenlemelerle yeni çehresine kavuşan Saraçlar Caddesi yapılacak olan bu meydanla birlikte Edirne turizmine çok daha büyük değerler katacaktır.
Sayın Valimizin meydan projesi umarız en yakın zamanda kamuoyunun bilgisine, incelemesine açılır. Konunun uzmanı Sivil Toplumu Kuruluşlarındaki uzmanlar projeyi dikkatli bir şekilde incelerler ve görüşlerini iletirler.
Sonuç itibarıyla AVM yerine meydan, yeşil alan olması Edirne’de yaşayanlar, geleceğe kuşaklar için büyük bir kazanım olacaktır.


Apartmanda yaşayıp da mutlu olan var mıdır? Yoksa daha 50 yıl öncesine kadar yaşadığımız o tek katlı evlerimizi mi özlüyoruz?
Avrupa’da sanayileşmeyle birlikte yoksul işçiler için yapılmaya başlayan apartmanlar ülkemizde zenginliğin, lüks yaşamın anlamı haline gelmiş zaman içinde.
80’li yıllara kadar Edirne’de sadece Kaleiçi’nde vardı öyle 2/3 katlı evler, diğer semtlerde hep tek katlı çekirdek ailelerin yaşadığı bahçeli evler.
50’li yıllarda köyden kente göçte kentlerin etrafında gecekondular ortaya çıktı apartmanlardan önce.
Köyümüzde o sundurmalı odaların sıralandığı, her odasında bir ailenin çocuklarıyla birlikte yaşadığı evden Edirne’ye taşındığımızda Kıyık’ta ahır olarak kullanılan binada yaptığımız onarımlarla iki oda, ortada bir sofa şeklinde geniş duvarlı mükemmel yalıtımı olan eski binada oturduk yıllar boyunca. Sonra bahçemizin diğer ucuna yine tek katlı bir ev yaparak taşındık.
80’li yıllara kadar Edirne Trakya Üniversitesi’nin kapısında biten bir şehirdi. Sonrası tarlalarla kaplıydı.

Edirne’nin imarında kırılma yaşandı o dönemde. E5 paralelinde Havsa’ya doğru yeni bir yerleşim modeliyle yola çıktı Edirne imarı.
Kooperatifler Edirne’nin geleceğine yön vermeye başladı. Kaleiçi boşaldı. Kaleiçi’nin varlıklı insanları terk etti Edirne’yi ilk önce. O güzelim Kaleiçi’nde boşalan yerlere müteahhitler pıtrak gibi apartmanlar yapmaya başladı aynı yıllarda.
Ailemiz dönemi usta olan babamızın el becerileri, biz kardeşlerin maddi ve bedeni yardımlarıyla ahırdan bozma evimizi yıkarak üç katlı bir apartmana dönüştürdük evimizi. Yıllar boyunca anne, baba, kardeşler, gelinler, damatlar ve çocuklarımız bir arada yaşadık sakince.
Komşumuz; “Kooperatif kuruyoruz tarlamıza, bir daire ye de sen sahip ol İsmail ağbi” sözünü evde edince hanımın kolundaki bilezikleri sıyırarak önüme atmasıyla şaşkınlığa uğramıştım. Meğerse ne meraklı imişiz sınıf atlamaya, apartmana taşınmaya. Yıllar süren kooperatif dönemi sonunda taşındık, bizde apartmanlı olduk aile olarak.
20 yıldır apartmanda yaşıyoruz. 150 metrekare daire. Temizliğe başladı mı hamarat karım üç gün sürüyor temizlemesi. Isınması ayrı, soğutması ayrı sorun büyük dairenin.
İnşaata başladığımız dönemde 5 katla sınırlanan bölgemiz de şu anda 13 kat yanımıza izin verdiler. Karşımıza da 9/10 kat. Arada kaldık, keyfimiz kaçtı. Siteler arabaları almıyor veya araç sahipleri kolaylarına geldiği için araçlarını yola bırakıyorlar.
Apartmanda yaşıyoruz sözüm ona. Peki mutlu muyuz?
Apartman da yaşayıp ta mutlu olan var mı?


10 yaşımdan beri kütüphane üyeliğim devam ediyor.
52 yıl önce sınıfın kitaplığındaki bütün kitapları iki ayda okuyunca öğretmenim Beyhan Doğruay beni Selimiye Çocuk Kütüphanesi’ne üye olmaya yönlendirmişti.
İlk günümde Selimiye Çamisi’nin ek binasının dik kıvrım merdivenlerini çıkarken hissetmiştim o yoğun kitap kokusunu; halen her kütüphaneye gidişimde o kokuyu hisseder, mutlu olurum.
Ortaokul ve lise dönemlerimde artarak sürdü kitap okuma sevgisi. Lise yıllarımda Ayşekadın’da dönemin İl Halk Kütüphanesi’nde okuduğum Türk ve Dünya Klasikleri yaşamıma yön verdi diyebilirim.

Tembellik hakkının olduğunu, insanın gelecekle ilgili yolunu çizebileceğini, yaşamına yön verebileceğini yine bu yıllarda kütüphaneden aldığım kitapları okurken öğrendim, yaşamımda uyguladım da bunları.
Kıyık’ta Buçuktepe Mezarlığı’nın hemen altındaki o çam ağaçlarının altında okumaların keyfini halen özlemle anarım.
İlerleyen yıllarda Cumartesi pazarı yanına yapılan kütüphaneden çalışma yaşamım el verdiğince faydalanmaya çalıştım. Hele emeklilik dönemlerimde burası adeta ikinci adresim oldu. Deprem riski nedeniyle burası yıkılınca tekrar Ayşekadın’daki eski binasına taşındı kütüphanemiz, ben ve kitap severlerin takibinde.
Birkaç yıl içinde verilen söz yerine getirildi ve yıkılan kütüphane binası yerine yenisi yapıldı. Aylarca uzaktan izlemiş ve hep merak etmiştim, nasıl bir kütüphane olacak diye.
Geçtiğimiz cuma günü büyük bir törenle açıldı. Davetliydim gittim, davetli olmasam da giderdim ya neyse.
Devasa bir yer olmuş yeni kütüphanemiz. 5 katlı, altında otoparkı, her katında ayrı özellikleri, birimleri olan bir kültür sarayı. Edirne’de yaşayanlar için ne büyük bir şans.
O öğrencilerin tıkış tıkış hallerine üzülürdüm geçen yıllarda. Kimisi ders çalışır, kimisi okur, kimisi geleceği için kariyerine çalışır, ama yoğunluktan yer bulamayıp geri dönenler bile olurdu.
Şu anda bin kişiden fazla insan aynı anda hizmet alabilecek. 160 binin üzerinde kaynak okurlarını bekliyor. Kafeteryası, yemekhanesi bile düşünülmüş.
Kütüphane binasını uzaktan gören 5 yaşındaki torunum Tuna Demiray bile merak etmiş, kızım götürmüş gezdirmiş Yeni Kütüphane’yi Paşa’mıza. Buluştuğumuzda dinlerim artık kütüphane izlenimlerini.
Edirne. Tarihi bir kent. Üniversitesi de var. Böyle bir hizmeti hak ediyordu, düşünenlere, emek verenlere, gerçekleşmesi için çalışanlara selam olsun.


“Ruhum, ölümsüz yaşamın ardından koşma, olanaklar alanını tüketmeye bak.”
Pindares’in şiirinin bu dizesiyle başlıyor Camus’un 1942 yılında yayınlanan ünlü Sisifos kitabı.
Yaşamı güdüleyen, mücadele azmini arttıran insanoğlunun gelecekle ve hırslarıyla ilgili kurduğu hayaller.
Gerçeklerse çok zaman hayallerle pek uyuşmuyor nedense. Yeni kuşakların güzel bir sözü var bu konuda; “Hayaller Paris, yaşantım Somali”. Yeni kuşağın bu sözüne bayılıyorum, hayal kırıklığını, haddini bilmemeyi, hesapsız kitapsız yaşamayı, kredilerle batmayı en güzel anlatan sözlerden birisi bu bence.
Çocukluğumuzun kalabalık ailelerinde, çoğunlukla üç kuşağın bir arada olduğu yer sofralarında sık sık söylenen bir sözdür; “katık et”.
Yer sofralarında yazın gümbürtü gider, kim ne yerse. Harman zamanıdır, iş beklemez, zaman kısıtlı, dedem söylenir yemek esnasında; “iş yapacak adam yemek yemesinden bellidir” Sallarız kaşıkları siniye, iş yapacak olanlar gençlerdir, sofrada çok yemelerine göz yumulur, kaşıkların siniye çarpma sesinden başka ses duyulmaz sofrada iş zamanlarında.
Kışın şartlar değişir, gençler ve ergenler yine hızlı yer yemeklerini, yaşlılar ve küçüklerse yavaş. İşte burada dede veya nine el koyar sofraya; “katık edin” diye. Katık edilmezse aç kalacaktır çocuklar ve yaşlılar, iş zamanları geçmiştir artık, gençler ancak sofrada hakkını yemelidir kış aylarında.
“Katık edin” dönemlerinden hayallere yetişememe dönemlerine geldik yıllar içinde. Köyümde kimsenin bankaya borcu olmazdı, ihtiyaçlar eldeki ürünlerin değişimi veya satışı ile giderilirdi. İmece usulü yardımlaşma da vardı, komşular arasında. Kimi öküzleriyle, kimisi beygirleriyle yapardı çiftçiliğini, aile içi işletmeler kendi kendine yeter durumdaydı.
İlerleyen yıllarda bankalar girdi köylere. Krediler çekildi, traktörler alındı, gücü olan, çalışan, hesabını iyi yapanlar ödediler, diğerlerine sırayla haciz gelmeye başladı. Batan batana, satılan tarlalar, köyden şehre göçler hızlandı.
Ailem bu durumlara düşmeden Edirne’ye göç edenlerdeniz. “Katık edin”le büyümenin etkisi olsa gerek, mecbur kalmayınca kredi kartımı bile kullanmıyorum. “Yorgan/ayak” ayarıyla borçlanmadan yaşamımızı sürdürmeye çalışıyoruz, “Armut ağacın altına düşer” misali çocuklarımız da borçlanmadan sürdürüyorlar yaşamlarını.
“Ayak/yorgan” ayarıyla gezmeye de çalışıyoruz kendimizce. Aracımızın arka koltuğunu çıkararak yaydığımız küçük yatak ve mini mutfak dolabıyla Türkiye kazan biz kepçe gezmelere de çıktığımız oluyor bütçemiz yettiği oranda. Ülkemiz yedi bölgesinde dört mevsimi yaşatan harika bir coğrafya üzerinde, yıllardır geziyoruz bitiremedik, her yıl ayrı bir keyif veriyor, farklı coğrafyalar.
Kurduğumuz hayaller gerçeklere yakın olunca gerçekleşmesi de mümkün oluyor. Katık etmeye gerek kalmadan yaşlılığa giden yolun başındayız artık, sağlık yerinde olduğu sürece gezmelere devam.