Susmayan telefonuna şöyle bir göz attı Ayşe hanım, kızıydı arayan şimdi de. Oğlunun defalarca aramasına karşın açmamıştı telefonunu, şimdi de kızı; açmadı, açmayacaktı işte.

“Kapının kolunu bile alamazsın sen ana” demişti büyük olan oğlu. Üzülmüştü oğluna. Oysa müteahhit “5 daire veririm size” demiş. “İkişer daire yetmiyor benim kızanlara ille de 2.5 alacaklar ikisi de” diye düşünürken yine sinirlendiğini hissetti gözünü sürekli çalan telefondan ayırmadan.

İki yıl önce ölen yarı felçli kocasını anımsadı çalan telefon susunca. 45 yıl sürmüştü evlilikleri. Son 7 yılında felçli haliyle bakmıştı kocasına. Kamyon şoförü olan kocasının sarhoş hallerinden ömrü boyunca çekmişti. Sefer dönüşlerinde kapıdan sallanarak girer, zor yürüyen bacakları birbirine dolanırken başlardı söylenmeye; “yıkılmadım ayaktayııımmm”. Felç gelince mecburen bırakmıştı meret şarabı.

Evlendiklerinin ilk yıllarında arka arkaya doğmuştu çocukları. Önce oğlu, sonra kızı, birer yaş vardı aralarında. Kocası kamyona biner günler sonra gelirdi, yorgun argın ve hep sarhoş.

İlk yıllar hızla geçti, çocukların okul yıllarında kocasının işleri bozulmaya başlayınca fabrika yılları başladı Ayşe hanımın. Artık fabrikada da çalışıyor, çocuklar, ev işleri hep üstünde. Yorgundu hep, hep yorgun yıllar boyunca.

Çalışmaya başlayınca paranın hesabını yapmaya da başladı Ayşe hanım. Artık çalışıyor ve kocasına sefer dönüşlerinde hesap soruyordu. Keseyi eline aldı ondan sonra. Önce kocasının biriken vergi ve Bağkur borçlarını temizledi birkaç yıl içinde. Saros’da yazlık bir kooperatife yazıldı fabrikadan aldığı tazminatıyla. Artanıyla da Kıyık’ta Bağlık’ta komşusunun iki dönüm bağ yerini aldı, zamanı gelir değerlendirilir diyerek. Ne de olsa kızanları büyüyordu, onları düşünmesi gerekiyordu.

İlk önce kocası, bir yıl sonra da kendisi emekli oldu. Arada liseyi bitiren kızanlarına sigorta başlangıcı yaptırdı. Muhasebeci uyarmıştı, “erken sigortalılık iyidir, emekliliklerinde faydası olur” diye.

Yıllar içinde kızanlarını evlendirdi, arka arkaya 4 torun gelirken biten yazlıkta yaz boyu, yaz sonrasında da evinde torunlarını da büyüttü o kadar iş güç arasında. Koca dersen hep sarhoş, her gün içer şarabını. Allahtan vur eli yoktu, içer içer güler şarkılar söylerdi karıcığına.

Kocasının öldüğü yıl başladı müteahhitler kapısını aşındırmaya. Bağlıktaki yerleri değer kazanmış, kat karşılığı almak istiyorlardı. Çocuklarına yönlendirdi pazarlık etmeleri için. İki, üç derken sonunda beş dairede anlaşmaya varıldı. Çocukları da EYT sayesinde aynı yıl emekli oluverdiler sayesinde Ayşe hanımın.

Sevindi Ayşe hanım beş daire sözünü duyunca. Kendi emekli maaşçığına kocasının emekli maaşının katkısı olsa da yıllardır eline ne geçerse torunları için harcamıştı. Komşusu çatlak Emine her sene memleketin değişik yerlerine turlara gittiği yetmezmiş gibi bir de pasaport çıkartmış Balkanları gezmiş anlatıp duruyordu her buluşmalarında. Nesi eksikti Allah’ın çatlağından. Bana da düşer bir daire onu da veririm kiraya bundan sonra artık çatlak Emine’nin peşine takılırım, o nereye ben oraya.

İkişer daire kızanlarıma, bir daire de bana olur diye düşüncesini açtığında oğlu; “Ana babamızdan kalan yer burası, senin ihtiyacın da yok artık, zaten istesen de kapının kolunu bile alamazsın” dediğinde üzüntüden bayılacak gibi olmuştu. Ama sonradan öğrenmişti komşusundan; kocadan kalan mirasa çocuklarıyla eşit hakka sahip olduğunu.

Kapının güm güm vurulmasıyla yerinden fırladı Ayşe hanım. Düşüncelerinden sıyrılıp kapıyı açtığında nefes nefese oğlu ve kızını karşısında buluverdi.

“Be ana öldük korkudan, ne bakmıysın telefonuna, hem tapuda bekliyor müteahhit bizleri, gel bi imzan var” diyen oğluna ters ters bakarak;

“Hani kapının bi kolunu bile alamıydım, nooldu şimdi de benden imza isteysiniz, atmaycam işte imzayı!”

İçerde bağrışmalar, telaşlı konuşmalar komşularının bile kapıya çıkmasına neden oldu Ayşe hanımın.

Tapuda Ayşe hanımın “bir daire bana, ikişer daire çocuklarıma ve istediğim daireyi seçerim” demesiyle yeniden hazırlanan evraklara özenerek imzasını attı Ayşe hanım. Çantasını, telefonunu ve ön gözünde iki emeklilik kartını da şöyle bir kontrol ettikten sonra; “Şimdi oldu” dedi.

Ve sonra şöyle yandan bir baktı oğluna; “Gelen yaz, bundan sonra yazlığa gelirken önce kasaba, sonra şarküteriye, markete uğramadan gelmeyin yazlığa, yeter artık löp löp yedirdiklerim size”  diyerek yalnız çıktı tapudan evine doğru…

Öncelikle geçmiş de olsa günün önemi gereği tüm muhtarlarımızı kutlayalım. Başarılar dileyelim. Bugünkü genel ve yerel yönetim anlayışı içerisinde muhtarlık görevini çok da yararlı ve anlamlı bulmasam da, görevlerini muhtarlık yetkilerini kullanarak hatta aşarak yapan muhtarlarımızın varlığını da görmezden gelemeyiz.

***

Bugünkü uygulamada köy muhtarları köyle ilçe arasında bir köprü görevi gördükleri için yararlı olarak değerlendirilebilir. Ancak şehir içindeki muhtarların ne işe yaradığı artık sorgulanır hale gelmiştir. Görevleri de, yetkileri de net olmayan, günümüzün teknolojik imkanları ile daha da gereksiz hale gelen muhtarların ya varlığını ya da gerçekten hizmet kalitesi, demokrasi anlayışı, üretkenlik, verimlilik, teknoloji gibi unsurlarla donatılması gerektiğini tartışmak gerekiyor..

***

Yapay zekaya göre ülkemizde 32.238 mahalle muhtarı + 18.278 köy muhtarı olmak üzere yaklaşık 50.516 muhtar bulunmaktadır. Bunun hazineye yükü, aylık 1 milyar 200 milyon TL.’dir. Çok değil ama galiba az da değil. Acaba verilen bu ödemeye karşı alınan hizmet yeterli mi? Sadece bir geleneği sürdürmek için böyle bir yük altına girmek gerekir mi?

***

Bir şey bildiğim için söylemiyorum; tartışılsın istiyorum. Yılda eski TL ile neredeyse 13-14 trilyonu bulan bu harcama yerine – örneğin- bütün öğrencilerin bir öğün yemek ihtiyaçlarına böyle bir katkı verilse daha anlamlı olmaz mı? (Sn. Kılıçdaroğlu muhtarlara bir de sekreter kadrosu vereceğini vaat etmişti.) Ya da bu parayla acaba 25 bin öğretmenin daha eğitim kadrosuna katılması mümkün değil mi?

***

Muhtarlık müessesesini kaldırmaya hiçbir iktidarın tek başına gücü yetmez. Çünkü populizm siyasette iyi iş yapar. Öyleyse yapılabilecek iş muhtarlık müessesesine işlevsel, üretken, yerel demokrasinin ihtiyaçlarına uygun bir misyon yüklemektir.

Örneğin muhtarlar doğrudan ya da kendi aralarından seçecekleri temsilci arkadaşları vasıtası ile Belediye meclislerinde oy sahibi olacak şekilde temsil edilmeli ve yetkilendirilmelidir.

Belki de böylece mahallelerinden tek elden ve doğrudan seçilen muhtarlarla muhtarlığa olan ilginin ve yerel yönetim kalitesinin artmasına yarayacağını ve konuşan meclisler yaratılmasına katkı verebileceğini düşünmek mümkün olabilir

Osmanlı imparatorluğu, tüm dünya milletlerine Allah’ın sunduğu bir nimet DÖNEMİYDİ!..
Osmanlı, Müslüman Türk atalar, koskoca coğrafyada ki din, dil ayrımı ile birbiriyle boğuşan kavimleri, barış ve kardeşlik ile en az, 6 asır boyunca SÖMÜRÜCÜLERDEN KURTARMIŞ, KORUMUŞ ve BARIŞ İÇİNDE, ADALETLE, LÂİK, EŞİTLİK İLKESİYLE yönetmiştir. Evet, bu süreç, “Müslüman Türk” ilkelerinin halklar arasında işlediği, 6 YÜZYIL SÜREN BİR NİMET ZAMANIYDI!..
Bu YÜZYILLAR, DİN VE DEREBEY SİMSARLARI TARAFINDAN KANDIRILIP, SÖMÜRÜLEN MUHTAÇ HALKLARI, HAK’LA BULUŞTURUP, ÖZGÜRLEŞTİRMEK İÇİN, YÜCE RABBİMİZİN TÜRK AKINCILARI İLE SUNDUĞU BİR UYANIŞ ZAMANIYDI!..
Ne yazık ki, yetmedi be kardeşim, YETMEDİ ONCA ASIR!..
Tahrif edilemeyen Allah’ın Kuran’ı Kerim’ini açıp okumadılar, öğrenmediler. Ne Hıristiyan’lar, ne Musevi’ler, ne de “Biz Müslümanız” diyenler…
O, yazarı, Allah olan biricik kitabı okuyup, nurlu yolu öğrenmediler!..
SADECE OKUYACAKLARDI, O KADAR KOLAYDI, YAPMALARI GEREKEN…
OKUYUP, ŞEYTANIN YERYÜZÜ UŞAKLARI TARAFINDAN NASIL DA KANDIRILDIKLARINI ÖĞRENECEKLERDİ, O KADAR KOLAYDI YAPILMASI GEREKEN!..
OKUYUP, ÖĞRENİP, BİNLERCE YILDAN BERİ, ŞEYTANIN SIVADIĞI PİSLİKLERDEN, DÜŞMANLIKLARDAN ARINDIRMADILAR KENDİLERİNİ!..
ALTI YÜZYILLIK zaman da, Kuran’ı okumayı ihmal edince, Tevrat ve incil’in nerelerinin, nasıl tahrif edilip, yalan yazıldığını öğrenmediler.
O yalan kısımlarla ha bire şirke düştüler; tek dinlerini mezheplere bölüp, birbirlerine düşmanlık yaptılar, birbirlerini yıkıp, yakıp, boğazladılar!..
Şeytan aynı hatalara Müslümanları da düşürdü, düşürüyor da!..
Fitne, fesat, rüşvet, torpili ve daha bir çok zararlı adetlerini çoğaltınca Osmanlı birliğine son verildi.
Yine de “Belki akıllanırlar” diye olsa gerek, Allah dünya insanlığına, İncil’in, Tevrat’ın yalan kısımlarını açıklayan, % 100 ‘ü doğru ve de tahrif edilemeyecek olan Kuran’ı Kerim’i Avrupa eşiğine kadar getirmiş olan “Türkiye cumhuriyetini” nasip etti!..
Ve de Türkiye cumhuriyeti kurulalı yüz yıl oldu!..
Bu yüzyıl da, YİNE ne Türkler, ne Hıristiyan’lar, ne de Musevi’ler YİNE KURAN’I ANLAMAK VE UYGULAMAK İÇİN OKUMADILAR!..
KURAN HARİÇ, KİTAPLARINI YALANLARDAN TEMİZLEMEDİLER, MEZHEPLERDEN VAZ GEÇİP, YOLLARINI “DOĞRU TEKTİR” e İNDİRMEDİLER, KANDIRILMAYA DEVAM EDİYORLAR, MAALESEF!..
Bu yüzden de, din simsarları ve de politik simsarlar tarafından, fitne ve fesatlar ile birbirine düşman, birbirini boşu boşuna boğazlayan ülkeler, gün yüzü görmüyorlar!..
HEPSİNİN İÇİNDE, İYİ İNSANLAR DA VAR ELBET, AMA KEŞKE ÇOĞUNLUK o biricik nurlu yolu OKUYUP, NASIL DA KANDIRILIP ATEŞE ATILDIKLARINI ÖĞRENSELERDİ!..
YETMEDİ BE KARDEŞİM, YETMEDİ!..

TÜRKLERİN KORUMASINDA GEÇEN ONCA ASIR, YETMEDİ!..

Kuran’ı Kerim. Sure 36/ayet 60-61-62:
“Ey Âdemoğulları, ben size and vermedim mi: “Şeytana tapmayın, o sizin apaçık düşmanınızdır. Bana tapın, doğru yol budur” diye?
Böyle iken:
Yemin ederim ki o, içinizden çoğu ülkeyi kandırdı. Aklınız yok muydu?
21/67: “Yuh size! Ve Allah’tan başka taptıklarınıza! Hala akıllanmayacak mısınız?” dedi.