Uluğ Bey Rasathanesi
Gönül UYANIKTIR
Sabah her zamankinden biraz daha erken kalkıp iki gece konakladığımız otelden çıkış için valizlerimizi lobiye bırakıyoruz. Ardından otelin ilginç, camekanlı ve iç avluya doğru genişlemiş, labirentli kahvaltı salonuna iniyoruz. Kan sulandırıcı kullandığım için bir türlü çektiremediğim dişlerim yüzünden tek öğünüm olan kahvaltımı tamamlamaya çalışıyorum. Bir yandan da bizim grubu takip ediyorum. Üç arkadaş yanımdan geçiyor, Karşı köşede oturan İbrahim Özdobaç’ı kolluyorum. O kalktıktan iki dakika sonra ben de kalkıyorum.
Emir Timur Han Türbesi (Foto:Alıntı)
Restoran ve bar kısmını geçince tersim dönüyor, karşımda sekiz kapı var, biri hariç çekinerek de olsa açıp bakıyorum. Hiç biri lobiye çıkmıyor. Geç kaldım paniği ile ortada kalakalıyorum. Gülay da Aynur da çoktan çıktı, ‘Treni kaçırırsak’ diye tırsmış vaziyette birinin çıkıp gelmesini umarken telefonum çalıyor.
Arayan Rehberimiz Said bey; Sinirli olduğunu anladığım ses tonuyla, “Gönül hanım siz bizimle gelmiyor musunuz? diye soruyor. “Geliyorum” diyorum, “Lobiyi bulamıyorum” “Bekleyin orda geliyorum!” diyor. Ses tonu kibar ama mesafeli, utançtan gebersem ne çare !… Said Bey önde ben arkada; domates renginde otobüse biniyorum. ‘Herkesten çok özür dilerim!’ diyorum ama çıt yok! Bir iki mırıldanma arasında ortamın soğukluğundan adeta üşüyorum… Haklılar da. geç kalınır ama, 20 dakika da olur mu!?… Taşkent’e üzgün ve utangaç veda ediyorum.
Taşkent Tren İstasyonunda Semerkand hızlı trenini bekliyoruz
Taşkent Tren İstasyonu merkeze biraz mesafeli… Yolculuğumuz 20 dakika kadar sürüyor. Otobüsün penceresinden görmeyen gözlerle, haksız olmanın utancıyla bakıyorum.
Taşkent Tren İstasyonu bekleme salonu oldukça tenha!… Az sonra Özbekistan’ın ünlü hızlı treni Afrasiyab ile rahat ve konforlu bir yolculuk yapmayı umarak dolaşıyoruz. Tren, ‘tısss’ diye bir sesle geldiğini haber veriyor. Yolcuların inmesini bekliyoruz… Vagonlara çıkan basamaklar arası mesafeyi görünce panikliyorum. Ağaca tırmansam daha iyi…! Kendimi garantiye alıp, diğerleri nasıl çıkacak diye kenardan gözlüyorum… Korkacak bir şey yok, bir erkek bir kadın görevli sizi ‘hop’ diye nazikçe yukarı çekiveriyor. Aslında hızlı trenlerde bu merdiven sorununa pek rastlamadım, tren peron hizasında ve basamaksızdır. Çocuğu var, yaşlısı var, engellisi, hamilesi var değil mi ama…!?
Tren rahattı ve şükür ki biletim ters istikametteki koltuklarda değildi. Görevliler uçaklarda olduğu gibi ikramlarda bulundu, üzerinde ‘Temır Yo’l’ yazan kağıt poşetlerde!,..
2013 yılında hizmete giren hızlı trenle 350 km’lik mesafeyi 1 saat 20 dakika gibi kısa bir sürede alıp Semerkant Garına ulaştık. İstasyon dışında bekleyen otobüsümüze kadar yürüdük ve kentin merkezine hareket ettik.
Timur’un Nefrit (Yeşim) taşı türbesi
………………………………….
Semerkant’ta ilk durağımız, (Gur’i Emir) ‘Emir Timur Han Anıt Mezarı’ oldu. Timur Han’ın veliaht tayin ettiği torunu Muhammed Sultan Mirza tarafından 1399 yılında başlatılan inşaat, Muhammed Sultan Mirza’nın genç yaşta ölümünün ardından Timur tarafından devam ettirildi ve Ocak 1405’te tamamlandı. İnşaatın bitiminden bir ay sonra 18 Şubat 1405’te Emir Timur Han 68 yaşında vefat etti ve bu tarihten sonra külliye Gur-i Emir adıyla anılmaya başladı.
Semerkand Hatırası
Timurlular’ın aile kabristanı haline gelen türbeye hanedanın önemli üyeleri de defnedildi. Türbede Timur’un oğullarından Miranşah Mirza ve Şahruh Mirza’nın yanı sıra torunlarından Muhammed Sultan Mirza, Pir Muhammed Mirza, Uluğ Bey de yatmakta.. Türbede hanedan dışından olan tek mezar Timur’un hocası Seyyid Bereke’ye ait.
PAZARTESİ: Dünyanın en görülesi kentlerinden Semerkant’ın hazinesi
